‍ نسل سوخته (داستان واقعی)
قسمت۵۷

با پخش شدن خبر زندگی ما … تازه از نیش و کنایه ها و زخم زبان ها … فهمیدم چقدر انسان های عجیبی دور ما رو پر کرده بودن … افرادی که تا قبل برای بودن با ما سر و دست می شکستن … حالا از دیدن این وضع، سرمست از لذت بودن … و با همه وجود، سعی در تحقیر ما داشتن …
هر چقدر بیشتر نیش و کنایه می زدن … بیشتر در نظرم حقیر و بیچاره می اومدن … انسان های بدبختی که درون شون به حدی خالی بود … که بر ای حس لذت از زندگی شون … از پیش کشیدن مشکلات بقیه لذت می بردن …
کسی جلودار حرف ها و حدیث ها نبود … نقل محفل ها شده بود غیبت ما … هر چند حرف های نیش دارشون … جگر همه مون رو آتش می زد … اما من به دیده حسن بهش نگاه می کردم … غیبت کننده ها … گناه شور نامه اعمال من بودن … و اونهایی که تهمت رو هم قاطیش می کردن … و اونهایی که آتش بیاری این محفل ها بودن …

ته دلم می خندیدم و می گفتم …
ـ بشورید … ۱۸ سال عمرم رو … با تمام گناه ها … اشتباه ها … نقص ها … کم و کاستی ها … بشورید … هر حقی رو که ناخواسته ضایع کردم … هر اشتباهی رو که نفهمیده مرتکب شدم … هر چیزی که … حالا به لطف شما … همه اش داره پاک میشه …
اما اون شب …زیر فشار عصبی خوابم نمی برد … همه چیز مثل فیلم از جلوی چشم هام رد می شد که یهو به خودم اومدم ..
ـ مهران … به جای اینکه از فضل و رحمت خدا طلب بخشش کنی … از گناه شوری اونها به وجد اومدی؟ …
گریه ام گرفت … هر چند این گناه شوری … وعده خدا به غیبت کننده بود … اما من از خدا خجالت کشیدم …
این همه ما در حق لطف و کرمش ناسپاسی می کنیم … این همه ما …

اون نماز شب … پر از شرم و خجالت بود … از خودم خجالت کشیده بودم …
خدایا … من رو ببخش که دل سوخته ام رو نتونستم کنترل کنم … اونها عذاب من رو می شستن … و دل سوخته ام خودش را با این التیام می داد …
خدایا … به حرمت و بزرگی خودت … به رحمت و بخشندگی خودت … امشب، همه رو حلال کردم و به خودت بخشیدم … تمام غیبت ها … زخم زبون ها … و هر کسی رو که تا امروز در حقم نامردی و ظلم کرده … همه رو به حرمت خودت بخشیدم …
تو خدایی هستی که رحمتت بر خشم و غضبت پیشی گرفته … من رو به حرمت رحمت و بخشش خودت ببخش …
و دلم رو صاف کردم …
برای شبیه خدا شدن … برای آینه صفات خدا شدن … چه تمرینی بهتر از این … هر بار که زخم زبانی … وجودم رو تا عمقش آتش می زد … از شر اون آتش و وسوسه شیطان… به خدا پناه می بردم … و می گفتم …
خدایا … بنده و مخلوقت رو … به بزرگی خالقش بخشیدم…

جواب قبولی ها اومده بود … توی در بهش برخورد کردم … با حالت خاصی بهم نگاه کرد …
ـ به به آقا مهران … چی قبول شدی؟ … کجا قبول شدی؟… دیگه با اون هوش و نبوغت … بگیم آقا دکتر یا نه؟ …
خندیدم و سرم رو انداختم پایین …
ـ نه انسیه خانم … حالا پزشکی که نه … ولی خدا رو شکر، مشهد می مونم …
جمله ام هنوز از دهنم در نیومده … لبخند طعنه داری زد …
ـ ای بابا … پس این همه می گفتن مهران، زرنگ و نابغه است الکی بود؟ … تو هم که آخرش هیچی نشدی … مازیار ما سه رقمی آورده داره میره تهران … تو که سراسری نمی تونستی … حداقل آزاد شرکت می کردی … حالا یه طوری شده از بابات پولش رو می کندی … اون که پولش از پارو بالا میره … شاید مامانت رو ول کرده ولی بازم باباته … هر چند مامانت هم عرضه نداشت … نتونست چیزی ازش بکنه …
ساکت ایستادم و فقط نگاهش کردم … حرف هاش دلم رو تا عمق سوزوند … هر چند … با آتش حسادتی که توی دلش بود … و گوشه ای از شعله هاش، وجود من رو گرفته بود … برای اون جای دلسوزی بیشتری رو وجود داشت …

️ادامه دارد…

tarke gonah

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

ارسال دیدگاه جدید

نظرات برای این مطلب بسته شده است.

Sorry, the comment form is closed at this time.

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A
طراحی سایتسئوسرویس و تعمیر کولر گازی